آهوی کوهی

قرآن شناسی، ادبیّات فارسی و زبان شناسی

آهوی کوهی

قرآن شناسی، ادبیّات فارسی و زبان شناسی

آهوی کوهی

«مرگ تمدّن‌ها زمانی فرامی‌رسد که بزرگان، به پرسش‌های تازۀ مردم، پاسخ‌های کهنه بدهند» (ویل دورانت).

تخلّص در شعر معاصر

 

در میان شاعران معاصر، آنان که شعر کلاسیک داشته و سروده‌اند، کم‌ و بیش تخلّص دارند. درین میان بهار، پروین، شهریار، فرّخی یزدی، عشقی، ایرج، نیما و نسیم شمال از برجسته‌ترین تخلّص‌هاست. نیما یوشیج در قطعه، غزل و رباعی تخلّص «نیما» را بارها آورده است:

فراق‌نامۀ نیما به آب اگر شویند    /    کسی از آن نتواند زدود نام قفس

در شعر نوِ نیما، تخلّص جایی ندارد؛ درین شعرها «نیما یوشیج» به همراه زمانِ سُرایش در آغاز یا پایان شعر می‌آید و بس.

 

سهراب سپهری در شعرش، سه بار واژۀ «سهراب» را آورده است:

1. تمام قصۀ سهراب و نوش‌دارو را ...

2. چه کسی بود صدا زد سهراب...

3. یک نفر باز صدا زد سهراب...

هرچند «سهراب» را در این لَخت‌ها هم نمی‌توان نام شعری دانست.

 

فروغ فرّخ‌زاد، یک‌بار نام خود را در شعر آورده، آن هم نه به‌‌عنوان تخلّص. او در شعرِ «مرز پرگهر» می‌گوید:

فاتح شدم/ خود را به ثبت رساندم/ خود را به نامی در یک شناسنامه، مزیّن کردم/ و هستی‌ام به شماره مشخص شد/ پس زنده باد ٦۷۸ صادره از بخش ۵ ساکن تهران/ ... / و زیر ششصد و هفتاد و هشت قبض بدهکاری/ و روی ششصد و هفتاد و هشت تقاضای کار نوشتم/ فروغ فرخ‌زاد...

 

مهدی اخوان ثالث، هوشنگ ابتهاج، احمد شاملو، دکتر محمّدرضا شفیعی کدکنی، به ترتیب «م. امید»، «ه‌. ا. سایه»، «الف. بامداد». «م. سرشک» را گاه در شعر کلاسیک خود به‌عنوان تخلّص به کار می‌برند.

برین پایه می‌توان گفت، تخلّص در شعر نو جایی ندارد و شاعران معاصر گرچه نام شعری دارند ولی آن را در شعر نو نمی‌آورند یا بسیار کم می‌آورند.


نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی