آهوی کوهی

قرآن شناسی، ادبیّات فارسی و زبان شناسی

آهوی کوهی

قرآن شناسی، ادبیّات فارسی و زبان شناسی

آهوی کوهی

«مرگ تمدّن‌ها زمانی فرامی‌رسد که بزرگان، به پرسش‌های تازۀ مردم، پاسخ‌های کهنه بدهند» (ویل دورانت).

هوشنگ گلشیری (خودکشی)

پس از مرگ هوشنگ گلشیری (1379)، همسر ایشان، فرزانه طاهری (مترجم مشهور)، داستان‌های کوتاه ایشان را – که وی از سال 1339 تا 1377 نوشته بود- جمع‌آوری کرد و همه (بجز دو داستان) را در یک مجموعه (36 داستان) به نام «نیمۀ تاریک ماه» منتشر کرد.
اوّلین داستان این مجموعه، «چنار» (نگارش: 1339) نام دارد که در اینجا بخش آغازین آن ارائه شده است:

«نزدیکی‌های غروب بود که مردی از یکی از چنارهای خیابان بالا می‌رفت. دو دستش را به آرامی‌ به گره‌های درخت بند می‌کرد و پاهایش را دور چنار چنبره می‌زد و از تنۀ خشک و پوسیدۀ چنار بالا می‌خزید‌. پشت خشتک او دو وصلۀ ناهمرنگ دهن‌کجی می‌کردند و ته یک لنگه کفشش هم پاره بود.
مردم که به مغازه‌ها نگاه می‌کردند برگشتند و بالا رفتن مرد را تماشا کردند‌. زنِ جوانی که بازوهای بلوریش را بیرون انداخته بود، دست پسر کوچک و تپل‌مپلش را گرفت و به تماشای مرد که داشت از چنار بالا و بالاتر می‌رفت پرداخت‌. جوان قدبلندی با دو انگشتِ دست راستش، گره کراوتش را شل و سفت کرد و بعد به مرد خیره شد. آن‌گاه برگشت و نگاهش را روی بازو و سینۀ زن جوان لغزاند.
سوراخ‌های آسمان با چند تکّه ابر سفید و چرک، وصله پینه شده بود و نور زرد رنگِ خورشید نصفِ تنۀ چنار را روشن می‌کرد‌. مرد که کلاه شاپو بر سرش بود با تعجب پرسید:
- «برای چی بالا می‌ره؟»
مرد خپله و شکم گنده‌ای که پهلوی دستش‌ایستاده بود زیرِ لب غر زد:
- «نمی‌دونم. شاید دیوونه‌س».
جوانک گفت:
- «نه دیوونه نیس. شاید می‌خواد خودکشی بکنه».

مأخذ:
گلشیری، هوشنگ. (1380)، نیمۀ تاریک ماه، تهران: انتشارات نیلوفر.

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی